Avustralya'nın Pasifik Okyanusu'ndaki küçük ada ülkesi Nauru'da tuttuğu her sığınmacı için geçen yıl 9 milyon dolardan fazla harcama yapmasına rağmen, adada bekleyen 100'den fazla kişinin birçoğu geçimini sağlamak için öğün atlamak zorunda kalıyor. Yeni yayımlanan bir araştırma, Avustralya'nın göçmenlik politikasının tartışmalı yönlerini bir kez daha gündeme taşıdı.
Gelişmenin arka planı
Avustralya, sığınmacıları Nauru ve Papua Yeni Gine'deki Manus Adası'nda tutarak “açık deniz işleme” politikası izliyor. Bu politika kapsamında sığınmacılar, başvuruları sonuçlanana kadar bu adalarda bekletiliyor. Ancak son araştırmaya göre, Avustralya'nın Nauru'da her bir sığınmacı için harcadığı 9 milyon dolarlık bütçeye rağmen, adadaki sığınmacılar temel ihtiyaçlarını karşılamakta güçlük çekiyor.
Ankete katılan sığınmacıların büyük bir kısmı, haftada en az bir kez yemek yemediklerini ve temel gıda maddelerine erişimlerinin sınırlı olduğunu belirtti. Avustralya hükümeti, sığınmacıların yiyecek, barınma ve sağlık hizmetlerinden ücretsiz yararlandığını savunurken, sivil toplum kuruluşları bu açıklamaların gerçeği yansıtmadığını iddia ediyor.
Bölgesel veya küresel boyut
Nauru'daki durum, yalnızca Avustralya'nın değil, tüm gelişmiş ülkelerin göçmenlik politikalarına dair önemli soruları beraberinde getiriyor. Birleşmiş Milletler Mülteciler Yüksek Komiserliği (UNHCR), sığınmacıların insan onuruna yakışır koşullarda tutulması gerektiğini vurgularken, Avustralya'nın politikası uluslararası hukuka aykırı olmakla eleştiriliyor. Öte yandan, Pasifik adaları, iklim değişikliği nedeniyle artan göç baskısı altında ve bu durum bölgedeki hassas dengeyi daha da zorlaştırıyor.
Türkiye Açısından Değerlendirme
Avustralya'nın Nauru'da uyguladığı açık deniz işleme politikası, Türkiye için önemli dersler içeriyor. Türkiye, Suriyeli sığınmacılar başta olmak üzere dünyanın en büyük mülteci nüfuslarından birine ev sahipliği yapıyor. Nauru örneği, sığınmacıların uzun süreli tutulmasının maliyetinin yanı sıra insani sonuçlarını da gözler önüne seriyor. Avustralya'nın kişi başına 9 milyon dolar harcamasına rağmen temel ihtiyaçların karşılanamaması, kaynakların etkin kullanımı ve insan hakları standartlarının önemini ortaya koyuyor. Türkiye'nin bu deneyimden çıkaracağı ders, sığınmacı politikalarında hem verimlilik hem de insani boyutu dengelemenin kritik olduğudur.
