İran’ın dini lideri Ali Hamaney’in cenaze töreni sırasında Tahran metrosu, tek bir günde 7 milyon yolculuk yaparak tüm zamanların rekorunu kırdı. Bu olağanüstü rakam, başkentte toplanan milyonlarca yastaşın ulaşımını sağlamak için metro hatlarının kapasitesinin sınıra kadar zorlandığını gösteriyor. Yetkililer, normal günlük ortalamanın 5 milyon civarında olduğu metro sisteminde, cenaze günü ek seferler ve geçici hat düzenlemeleriyle talebin karşılandığını bildirdi. Hamaney’in naaşı, yoğun güvenlik önlemleri eşliğinde Tahran üniversitesi kampüsünden şehrin güneyindeki İmam Humeyni Türbesi’ne taşınırken, milyonlarca kişi sokaklara akın etti.
Yolculuk Sayısı ve Altyapı Zorlanması
Resmi verilere göre, cenaze günü Tahran metrosu 7 milyon biniş gerçekleştirdi. Bu, şehrin 8 milyonluk nüfusu düşünüldüğünde neredeyse her bir kişinin bir kez metroya binmesi anlamına geliyor. İran Metrosu İşletme Şirketi yetkilileri, rekorun ancak tüm hatların %100 kapasiteyle çalışması, geçici ek trenlerin devreye sokulması ve istasyonlarda kalabalık yönetimi için binlerce görevlinin görevlendirilmesiyle mümkün olduğunu belirtti. Özellikle cenaze güzergâhı üzerindeki 12 istasyonda yoğunluk kritik seviyeye ulaştı. Bazı istasyonlarda yolcuların peronlara sığmadığı, girişlerde uzun kuyruklar oluştuğu görüntülere yansıdı. Yetkililer, herhangi bir büyük güvenlik olayı yaşanmadığını, ancak birçok kişinin baygınlık geçirdiğini açıkladı.
Toplumsal ve Siyasi Bağlam
Hamaney’in cenazesi, İran tarihinde 1989’da Humeyni’nin ölümünden bu yana en büyük halk katılımına sahne oldu. Metro rekoru, rejimin halk nezdinde hâlâ güçlü bir desteğe sahip olduğu yorumlarına yol açtı. Öte yandan, son yıllarda ekonomik kriz, yaptırımlar ve protestolarla sarsılan İran’da bu kitlesel yas gösterisinin siyasi bir mesaj olarak okundu. Uzmanlar, metro taşıma kapasitesinin bu düzeyde zorlanmasının, altyapının büyük organizasyonlarda sınırlarını gösterdiğini ve gelecekteki kitlesel etkinliklerin planlanmasında dikkate alınması gerektiğini vurguluyor.
Türkiye Açısından Değerlendirme
Bu gelişme, İran’daki siyasi istikrar ve halkın dini lidere bağlılığına işaret ederken, bölgede Türkiye-İran rekabeti bağlamında dikkatle izlenmelidir. Hamaney sonrası dönemde İran’da olası bir güç boşluğu veya istikrarsızlık, Türkiye’nin Kafkasya ve Ortadoğu politikalarını doğrudan etkileyebilir. Ayrıca, İran’daki kitlesel hareketliliğin altyapı üzerindeki baskısı, Türkiye’nin büyükşehirlerinde benzer organizasyonlar için referans niteliği taşıyabilir.
