Amerika Birleşik Devletleri'nin Kuzey Karolina eyaletinin batısı, Eylül 2024'te Helene Kasırgası'nın yıkıcı etkisiyle sarsıldığında, bölge sakinleri federal yardım çağrılarında bulunmuştu. Ancak aylar sonra, G20 zirvesi için dünyanın gözleri Asheville kentine çevrildiğinde, yerel topluluklar bekledikleri yardım yerine Göçmenlik ve Gümrük Muhafaza Dairesi'ni (ICE) karşılarında buldu. Trump yönetiminin sert göçmenlik politikaları, kasırga sonrası yeniden inşa çabalarına katkı sağlayan göçmen işçileri ve ailelerini hedef alıyor. Bu durum, felaket sonrası dayanışmanın göçmen karşıtı politikalarla nasıl gölgelendiğini gözler önüne seriyor.
Helene Sonrası Beklentiler ve Gerçekler
Helene Kasırgası, Batı Kuzey Karolina'da tarihi sel felaketine yol açmış, yüzlerce kişi hayatını kaybetmiş, binlerce ev ve iş yeri kullanılamaz hale gelmişti. Bölge halkı, acil yardım ve yeniden inşa desteği için federal hükümete başvurmuştu. Ancak Beyaz Saray'ın öncelikleri farklıydı. Trump yönetimi, afet bölgelerinde bile göçmenlik operasyonlarını yoğunlaştırdı. Asheville ve çevresindeki küçük kasabalarda, ICE ajanlarının evlere ve işyerlerine düzenlediği baskınlar, topluluklarda korkuya neden oldu. Yerel yetkililer, federal yardımın yavaş ilerlemesine rağmen, göçmenlik ekiplerinin bölgede aktif olarak çalıştığını doğruladı.
Kasırga sonrası yeniden inşa çalışmalarında kritik rol oynayan göçmen işçiler, şimdi sınır dışı edilme korkusuyla yaşıyor. Birçoğu, evlerini ve işlerini kaybetmişken bir de göçmenlik statüsüyle ilgili belirsizlikle karşı karşıya. Yerel belediye başkanları ve sivil toplum örgütleri, bu durumun yeniden inşa sürecini yavaşlattığını ve toplumsal dokuyu zedelediğini belirtiyor. Özellikle inşaat sektöründe çalışan göçmenlerin işgücüne katılamaması, bölgenin toparlanma hızını olumsuz etkiliyor.
G20 Zirvesi: Vitrin ile Gerçek Arasındaki Fark
Asheville, kasım ayında G20 Liderler Zirvesi'ne ev sahipliği yapmaya hazırlanırken, şehir yönetimi dünyaya güvenli ve müreffeh bir imaj sunmak istiyor. Ancak yerel topluluklar, bu vitrinin ardında yaşanan gerçekleri dile getiriyor. Göçmen hakları savunucuları, zirve öncesinde ICE operasyonlarının artmasının bilinçli bir gözdağı olduğunu iddia ediyor. Zirve süresince şehrin güvenliği için federal ajanların sayısı artırılırken, bu durum göçmen toplulukları üzerinde ek bir baskı yaratıyor. Göçmen aileler, çocuklarını okula göndermekten ve hatta dışarı çıkmaktan bile çekinir hale geldi. Bu korku iklimi, kasırga sonrası yaraların sarılmasını daha da zorlaştırıyor.
Topluluk örgütleri, federal hükümeti afet yardımı konusunda ayrımcılık yapmakla suçluyor. Zira yardım fonlarının büyük kısmı, göçmen nüfusun yoğun olduğu bölgelere ulaşmakta gecikiyor ya da hiç ulaşmıyor. Buna karşılık, ICE operasyonları için ayrılan kaynaklar hızla seferber ediliyor. Bu durum, felaket sonrası dayanışma ilkesiyle çelişen bir tablo ortaya koyuyor. Yerel yetkililer, göçmenlerin de kasırganın mağduru olduğunu ve yardım hak ettiklerini vurguluyor. Ancak federal politikalar, bu kesimi görmezden geliyor.
Türkiye Açısından Değerlendirme
Bu gelişme, ABD'nin iç siyasetindeki göçmen karşıtı söylem ve uygulamaların, doğal afetler gibi insani krizlerde bile nasıl ön planda tutulabildiğini göstermesi bakımından önemli. Türkiye, tarihsel olarak göçmenlere kapılarını açan bir ülke olarak, bu tür politikaları yakından izliyor. Ayrıca, ABD'deki göçmenlik uygulamaları, uluslararası insan hakları normları açısından tartışılıyor; Türkiye'nin de taraf olduğu uluslararası sözleşmeler çerçevesinde bu durumun eleştirilmesi beklenebilir. G20 zirvesi gibi uluslararası toplantılarda bu konuların gündeme gelmesi, küresel göç politikaları üzerinde yeni tartışmalar başlatabilir. Türk dış politikasının, göçmen hakları ve insani yardım ilkeleri doğrultusunda bu tartışmalarda aktif rol alması olasıdır.
