Filistinli yazar ve aktivist Sami el-Acrami'nin kaleme aldığı "Evimin Anahtarları: Bir Gazze Günlüğü", 7 Ekim 2023'te Hamas'ın İsrail'e yönelik saldırısının ardından başlayan ve altı ay süren İsrail soykırımının ilk elden tanıklığını sunuyor. El-Acrami, İsrail'in saldırılarından bir hafta sonra, 19 yaşındaki iki kızını da yanına alarak Gazze'deki evini terk etmek zorunda kalıyor. Ancak bu zorunlu göç, onun evine ve topraklarına olan bağını koparmıyor; aksine, bir anahtar metaforu etrafında şekillenen bu anlatı, insanın vatanına duyduğu özlemi ve direnişi gözler önüne seriyor.
Gelişmenin Arka Planı: Gazze'de Bir Yaşam Mücadelesi
El-Acrami'nin günlüğü, 7 Ekim 2023 sabahı Hamas militanlarının İsrail sınırını geçerek düzenlediği saldırıyla başlayan olaylar zincirini ele alıyor. Bu saldırıda 1.200'den fazla İsrailli hayatını kaybetmiş, yaklaşık 250 kişi rehin alınmıştı. İsrail'in yanıtı ise Gazze Şeridi'ne yönelik yoğun bir hava ve kara saldırısı oldu. Saldırılar sonucunda Gazze'de 30.000'den fazla Filistinli hayatını kaybetti, çoğu kadın ve çocuktu. El-Acrami, bu altı aylık süreçte yaşadıklarını, bombalamalar altında kızlarıyla birlikte sığınak arayışını, temel ihtiyaç maddelerinin yokluğunu ve sürekli ölüm korkusunu anlatıyor. Günlüğün en çarpıcı yanı, el-Acrami'nin evinin anahtarlarını yanına alması ve bu anahtarların ona vatanına olan bağlılığını hatırlatması. Bu sembol, birçok Filistinlinin 1948'deki Nakba'dan bu yana taşıdığı geri dönüş anahtarlarını akla getiriyor.
Bölgesel ve Küresel Boyut: Uluslararası Toplumun Sessizliği
El-Acrami'nin günlüğü, sadece kişisel bir trajediyi değil, aynı zamanda uluslararası toplumun Gazze'deki soykırıma karşı sessizliğini de eleştiriyor. Birleşmiş Milletler ve diğer uluslararası kuruluşların ateşkes çağrılarına rağmen, İsrail saldırılarını sürdürdü. Güney Afrika'nın Uluslararası Adalet Divanı'nda İsrail aleyhine açtığı soykırım davası, bu bağlamda önemli bir diplomatik adım olarak öne çıkıyor. Ancak el-Acrami, uluslararası hukukun işlemezliğini ve Filistinlilerin yalnızlığını vurguluyor. Bölgesel olarak, Mısır ve Katar'ın arabuluculuk çabaları bir sonuç vermedi; İran destekli gruplar ise Lübnan ve Yemen'den İsrail'e yönelik sembolik saldırılar düzenledi. Gazze'deki insani kriz derinleşirken, el-Acrami gibi siviller, gündelik hayatın en basit detaylarında bile ölümle burun buruna yaşadı.
Türkiye Açısından Değerlendirme
Türkiye, savaşın başından itibaren Filistin davasına güçlü bir destek vermiş, Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan İsrail'i sert bir dille eleştirmiş ve Hamas'ı terör örgütü olarak nitelemeyi reddetmiştir. Türkiye, insani yardımlarını Gazze'ye ulaştırmaya çalışmış, ancak Mısır sınırındaki Refah Sınır Kapısı'nın kontrolü nedeniyle bu yardımlar sınırlı kalmıştır. El-Acrami'nin günlüğü, Türk dış politikasının Filistin yanlısı söylemini pekiştirirken, aynı zamanda Türkiye'nin bölgesel bir güç olarak arabuluculuk rolünü yeniden düşünmesine yol açabilir. Türkiye, İsrail ile ticari ilişkilerini sürdürmekle birlikte, kamuoyu baskısı nedeniyle daha somut adımlar atması beklenebilir. Bu gelişme, Türkiye'nin Orta Doğu'daki nüfuzunu artırma çabaları açısından kritik bir sınav olarak görülebilir.
