İngiltere’nin en büyük işçi sendikaları TUC, GMB ve Unison, Reform UK lideri Nigel Farage’ın üyelik çağrısını reddetti. Sendikalar, partiyi işçi haklarını savunuyormuş gibi görünen ancak aslında sağ popülist bir ajanda güden “işçi kılığına giren” (cosplaying) bir yapı olarak niteledi. Farage’ın sendika üyeleri arasında artan popülaritesine rağmen, üç büyük sendika lideri yaptıkları ortak açıklamada Reform UK’ye bağlı kalmayacaklarını duyurdu. Karar, Birleşik Krallık genel seçimleri öncesinde işçi sınıfının siyasi yönelimi açısından kritik bir gelişme olarak değerlendiriliyor.
Sendikalar Neden ‘Hayır’ Dedi?
TUC Genel Sekreteri Paul Nowak, “Reform UK, işçi haklarını yıllarca hedef alan bir partinin yeni ambalajıdır. Üyelerimiz bu maskaralığa kanmamalıdır” ifadelerini kullandı. GMB Başkanı Gary Smith ise Farage’ı “işçi sınıfını sadece oy için kullanmakla” suçladı. Unison lideri Christina McAnea da partinin Brexit sonrası göçmen karşıtı söylemlerinin sendika dayanışmasıyla bağdaşmadığını vurguladı. Reform UK, son yerel seçimlerde işçi sınıfı ağırlıklı bölgelerde oylarını artırmış ve geleneksel İşçi Partisi seçmenini çekmeye başlamıştı. Ancak sendikalar, partinin asgari ücret, iş güvencesi ve kamu hizmetleri konusunda somut bir program sunmadığını belirtiyor.
Farage, sendikalara gönderdiği mektupta “Artık İşçi Partisi’nin sırtını döndüğü emekçilerin gerçek sesi olmak istiyoruz” demişti. Ancak sendika liderleri, Reform UK’nin vergi indirimleri ve kamu harcamalarındaki kesinti vaatlerinin çalışanların aleyhine olduğunu savunuyor. Nowak, “Farage’ın sunduğu şey, işçi sınıfına değil, ona oy verenlere zarar verecek bir program” dedi.
Bölgesel ve Küresel Boyut
Gelişme, Birleşik Krallık’ta aşırı sağ partilerin işçi sınıfı tabanını genişletme çabalarının bir parçası olarak görülüyor. Son yıllarda Fransa’da Marine Le Pen’in Ulusal Birlik’i ve Almanya’da AfD, benzer stratejilerle sendika üyeleri arasında etkisini artırmıştı. Ancak İngiliz sendikalarının bu hamleye sert tepki göstermesi, geleneksel sol-sendika ittifakının hala güçlü olduğunu ortaya koyuyor. Uzmanlar, Reform UK’nin işçi sınıfı desteğini kalıcı hale getirebilmesi için sendikalarla işbirliği yapması gerektiğini ancak mevcut ideolojik farklılıkların bunu imkânsız kıldığını belirtiyor. Küresel ölçekte ise bu durum, popülist sağ partilerin ekonomik milliyetçilik söylemleriyle işçi sınıfını cezbetme girişimlerine karşı sendikaların direnişini simgeliyor.
Türkiye Açısından Değerlendirme
Türkiye’de işçi sendikaları, özellikle kamuda örgütlenme ve grev hakkı konularında benzer zorluklar yaşıyor. İngiltere’deki bu gelişme, popülist sağ partilerin işçi sınıfını kendi lehine dönüştürme çabalarına karşı sendikaların nasıl direnebileceğine dair bir örnek teşkil ediyor. Doğrudan Türkiye’yi ilgilendirmese de, küresel çapta işçi hakları mücadelesi ve sendikal hareketin siyasi ittifaklar açısından stratejik bir ders niteliğinde. Türk sendikaları da benzer şekilde, milliyetçi-muhafazakâr partilerin emekçi kitlelere yönelik söylemlerine karşı kendi politikalarını netleştirmek zorunda kalabilir.
