Pew Araştırma Merkezi'nin yeni bir anketi, ABD'li seçmenlerin son 40 yılın başkanları arasında en iyi lider olarak kimi gördüğü konusunda keskin bir bölünme yaşandığını ortaya koydu. Ankete göre, Demokratlar ve Cumhuriyetçiler arasındaki ideolojik uçurum, tarihsel değerlendirmelere de yansıyor. Araştırma, 1980'den bu yana görev yapan yedi başkanın (Ronald Reagan, George H.W. Bush, Bill Clinton, George W. Bush, Barack Obama, Donald Trump ve Joe Biden) performanslarını karşılaştırırken, yanıtların büyük ölçüde parti bağlılığına göre şekillendiğini gösterdi.
Anketin detayları ve kutuplaşmanın boyutları
Pew'in 5-11 Şubat 2024 tarihleri arasında 10.133 yetişkinle yaptığı ankette, katılımcılara 'Bugüne kadar, son 40 yılın hangi ABD başkanı en iyi işi yaptı?' sorusu yöneltildi. Sonuçlar, Cumhuriyetçilerin yüzde 44'ünün Donald Trump'ı, yüzde 33'ünün ise Ronald Reagan'ı en iyi başkan olarak gördüğünü; Demokratlar arasında ise yüzde 47'nin Barack Obama'yı, yüzde 21'in Joe Biden'ı tercih ettiğini ortaya koydu. Genel nüfusta Obama (yüzde 26), Trump (yüzde 22) ve Reagan (yüzde 15) ilk üç sırada yer aldı. George W. Bush (yüzde 7), Bill Clinton (yüzde 12) ve Biden (yüzde 12) diğer sıralarda bulunuyor.
Anket, ideolojik ayrışmanın derinliğini de gözler önüne seriyor. Muhafazakar Cumhuriyetçilerin yüzde 72'si Trump'ı en iyi başkan olarak görürken, ılımlı/muhafazakar Demokratların yüzde 43'ü Obama'yı tercih etti. En dikkat çekici bulgu, 60 yaş üstü seçmenlerin Reagan'ı gençlere oranla daha fazla desteklemesi; 18-29 yaş arası gençler ise Obama'yı öne çıkarıyor. Ayrıca, siyahi ve Hispanik seçmenler arasında Obama açık ara önde; beyaz seçmenler ise Trump ve Reagan arasında bölünmüş durumda.
Başkanlık performansına dair tarihsel eğilimler
Pew'in 40 yılı aşkın süredir yaptığı benzer anketler, başkanlık değerlendirmelerinin zamanla değiştiğini gösteriyor. Örneğin, 2000 yılında Ronald Reagan, Demokrat ve Cumhuriyetçiler arasında neredeyse eşit oranda destek görüyordu (yüzde 29 ve yüzde 32). Ancak son 20 yılda partizan kutuplaşma arttıkça, tarihsel figürlerin değerlendirilmesi de kutuplaştı. Aynı şekilde Bill Clinton, 2000'lerin başında iki partiden de yüzde 20 civarında oy alırken, şimdi Demokratlar arasında yüzde 24'e yükselmiş, Cumhuriyetçiler arasında yüzde 10'a düşmüştür.
Uzmanlar, bu eğilimin ABD'deki siyasi kutuplaşmanın derinleştiğini ve tarihsel olayların bile partizan mercekten değerlendirildiğini gösterdiğini belirtiyor. Özellikle Trump'ın Cumhuriyetçiler arasında Reagan'ı geride bırakması, partinin ideolojik kaymasının bir yansıması olarak yorumlanıyor. Obama'nın Demokratlar arasında popülerliği ise partinin çeşitliliği ve ilerici kanadının gücüne işaret ediyor.
Küresel yansımalar ve ABD dış politikası
Bu anket, yalnızca iç siyasi dinamikleri değil, aynı zamanda ABD'nin küresel imajını da etkiliyor. ABD başkanlarının uluslararası alandaki performansı, müttefikler ve rakipler nezdinde ülkenin güvenilirliğini belirler. Örneğin, Trump'ın 'America First' politikaları Avrupa, Asya ve Ortadoğu'da tepki çekerken, Obama'nın çok taraflı yaklaşımı daha fazla takdir görmüştü. Ankette genç nesillerin Obama'yı tercih etmesi, gelecekte ABD dış politikasının daha işbirlikçi bir çizgiye kayabileceğine işaret ediyor. Ancak Trump'ın Cumhuriyetçiler arasındaki güçlü desteği, bu eğilimin kesin olmadığını gösteriyor.
Türkiye Açısından Değerlendirme
Bu anket sonuçları, Türkiye-ABD ilişkilerinin geleceği açısından önemli ipuçları veriyor. Ankette öne çıkan başkanların Türkiye politikalarına bakıldığında, özellikle Obama döneminde PYD/YPG'ye verilen destek, Türkiye ile gerginliğe yol açmıştı. Trump ise Suriye'den çekilme kararı ve S-400 kriziyle anılıyor. Türkiye açısından, ABD'deki siyasi kutuplaşma, iki ülke arasındaki ittifakın istikrarsız bir zeminde ilerlemesine neden olabilir. Genç Amerikalıların Obama'yı, muhafazakarların Trump'ı desteklemesi, ABD'nin Türkiye'ye yönelik politikasının başkan değiştikçe sert dönüşler yapabileceğini gösteriyor. Ankara'nın bu dinamikleri dikkate alarak hem Cumhuriyetçi hem Demokrat yönetimlerle diyalog kanallarını açık tutması stratejik bir zorunluluktur.
